Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Συγκρίνοντας την τροφή με την ειλικρίνεια.



Η τροφή είναι απαραίτητη για τη συντήρηση της ανθρώπινης ζωής.

 Όταν κάποιος τρέφεται, κερδίζει ενέργεια, διατηρεί το μεταβολισμό του, λειτουργούν τα συστήματα του οργανισμού του. Το χρώμα του είναι φυσιολογικό, οι δείκτες της υγείας του είναι φυσιολογικοί, η υγεία του είναι φυσιολογική, η αντοχή του είναι φυσιολογική.
Η τροφή συναντά τον άνθρωπο από τις πρώτες του στιγμές, από τους γονείς του που συνήθως ξεσπούν στα παιδιά τους τα δικά τους σύνδρομα. Τα παιδιά των πεινασμένων, συνήθως ταΐζονται πολύ. Τα παιδιά των χορτάτων, προσέχουν τη σιλουέτα τους. Τα παιδιά, είτε τρώνε ότι δεν έφαγαν οι γονείς τους είτε σνομπάρουν αυτά που οι γονείς τους έφαγαν άφθονα.
Μια άλλη διάσταση της τροφής είναι η σχέση της με την ενοχή. Αναλύσεις επί αναλύσεων γίνονται πάνω στο ζήτημα της παχυσαρκίας, της κακής διατροφής, της υγιεινής διατροφής, της διατροφικής αξίας, και της δαιμονοποίησης ουσιών, γλυκών και αλμυρών, ή ακόμα και της ίδιας της τροφής στο σύνολό της. Γνωστή είναι ταυτόχρονα η νευρική ανορεξία, μεγάλος κίνδυνος όπως λένε όλοι οι ειδικοί. Ταυτόχρονα υπάρχουν διατροφικά σκάνδαλα, καθώς και ευρέως γνωστά είναι τα τρόφιμα απομιμήσεις των αυθεντικών, ή τα τρόφιμα που δεν  προκύπτουν από φυσικές διαδικασίες, ωστόσο αποτελούν αυτό που θα έλεγε κανείς διατροφικές βόμβες, με πολλαπλά οφέλη για τον άνθρωπο.
 Όπως και να έχει υπάρχει πολύ συζήτηση στις μέρες μας για την τροφή. Αν κάποιος έλεγε μία φράση για να περιγράψει όλη αυτή τη  συζήτηση και τα παρακλάδια της, αυτή θα ήταν ότι η τροφή χωρίζει τους πλούσιους από τους φτωχούς σε έχοντες και μη έχοντες, αλλά και τους ενώνει ταυτόχρονα, μιας κι οι δεύτεροι είναι αυτοί που τρώνε τα αποφάγια των πρώτων.
Ανορεκτικοί ή παχύσαρκοι, ενήλικες ή ανήλικοι, προσεκτικοί και απρόσεκτοι, άντρες και γυναίκες, πλούσιοι και φτωχοί,  ανεξαρτήτως της αφετηρίας ή της κατάληξης του συλλογισμού τους, όλοι δέχονται ότι η τροφή είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδεδεμένη με την ίδια τη ζωή και το θάνατο.

Η ειλικρίνεια δεν είναι απαραίτητη για την συντήρηση της ανθρώπινης ζωής, ούτε της δικής μας ούτε των άλλων, το αντίθετο μάλιστα.

Η ειλικρίνεια είναι το να μιλά κανείς ανοιχτά λέγοντας αυτό που πιστεύει και σκέφτεται, αυτό που έχει στο μυαλό του, το κίνητρό του, την αλήθεια του ή την εν γένει αλήθεια, χωρίς να κρύβεται, να διστάζει, να προσποιείται ή να κοροϊδεύει.
Η ειλικρίνεια λοιπόν, αντίθετα από την τροφή, δεν είναι απαραίτητη για τη συντήρηση της ανθρώπινης ζωής στις μέρες μας. Ίσα ίσα πολλές φορές  φαίνεται ότι το να είναι κανείς ειλικρινής μπορεί να τον οδηγήσει ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα, στο να χάσει  δηλαδή τη ζωή του.
Όσο κι αν αυτό μας προκαλεί εντύπωση, είναι πολλά εκείνα τα γεγονότα που επιβεβαιώνουν αυτή την πικρή αλήθεια:
Όταν δεν είσαι ειλικρινής μπορείς κατ'αρχήν να κάνεις καριέρα στην πολιτική με την κακή έννοια. Μπορείς ποτέ να μην αποκαλύπτεις τα πραγματικά σου κίνητρα, που όλα συνδέονται με την επιβίωσή  της αφεντιάς σου και να βάζεις εσένα και τους ομοίους σου, να συναγωνίζεστε στα ψέμματα, στα δήθεν γνήσια επιχειρήματα και στα χειροκροτήματα που απλόχερα δίνετε ο ένας στον άλλον, προκαλώντας μόνο θόρυβο.  Μπορείς να τρομοκρατείς και να απειλείς,  δαιμονοποιώντας όσους σου χαλάνε τη σούπα,  επικαλούμενος την αυταπόδεικτη αλήθεια σου, μπήγοντας έτσι ακόμα πιο βαθειά τα νύχια σου στην εξουσία που κρατάς γερά.  Μπορείς επίσης να διατηρείσαι σα φελός μέσα στην τρικυμία της πολιτικής ζωής, βολοδέρνοντας από εδώ και από εκεί, λέγοντας ό,τι βολεύει την κατάσταση και μετανιώνοντας δήθεν οδυνηρά για την επιλογή που μόλις έκανες, πουλώντας ακριβά το σαρκίο σου σε όποιον το ζητήσει για να χρησιμοποιήσει την όποια αξιοπρέπειά σου όπως περίπου το μαντήλι με το οποίο καθαρίζει.... τα γυαλιά του. Τίποτα από τα παραπάνω μεγαλιώδη δε μπορείς να κάνεις με την ειλικρίνεια, ίσα ίσα μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ για σένα
Όταν δεν είσαι ειλικρινης, μπορείς να διαπρέπεις και σε άλλους τομείς. Μπορείς να συνδέεσαι με όσους κάνουν την καριέρα που λέγαμε πριν, αναπαράγοντας την ανειλικρίνειά τους. Αυτό το επάγγελμα στις μέρες μας έχει μεγάλη επιτυχία, τόσο μεγάλη, μιας και είναι τόσο διαχρονικό, που σου δίνει να τα έχεις καλά με όλους, και αυτούς και τους επόμενους που θα έρθουν στη θέση τους. Ειδικά σε αυτή την περίπτωση, η ειλικρίνεια είναι κάτι το απαγορευτικό που κόβει όλες τις πιθανότητές επιτυχίας σου σε κάθε περίπτωση.
Όταν δεν είσαι ειλικρινής, μπορείς, ή νομίζεις ότι μπορείς να φοβάσαι λιγότερο. Μπορείς να πιστεύεις ό,τι σου λένε, όλοι αυτοί που είπαμε παραπάνω. Επομένως, όλοι αυτοί οι κίνδυνοι με τους οποίους ταΐζουν τον τρόμο σου, σε κάνουν να τους δίνεις απλόχερα τη συνενοχή σου και την ανειλικρίνειά σου απένταντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Είσαι ανειλικρινής απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Και σα να μην έφτανε αυτό, είσαι και σίγουρος ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να επιβιώνεις. Και ενώ οι προηγούμενοι έχουν συμφέρον από την ανειλικρίνειά τους, εσύ όχι μόνο είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, αλλά επειδή είσαι και λίγο παραπάνω άνθρωπος, πρόθυμα μεταδίδεις αυτή σου τη συνήθεια και σε όσους αγαπάς, στα ίδια σου τα παιδιά.
Καλή τύχη σε περιμένει τέλος όταν είσαι επιλεκτικά ειλικρινής. Υπάρχουν πολλοί στις μέρες μας που βλέπουν όλα τα παραπάνω. Είναι πάρα πολλοί καλοί στο να αποκαλύπτουν την ανειλικρίνεια των άλλων, να διακρίνουν όλα αυτά που γράφονται παραπάνω. Είναι πάρα πολύ καλοί στο να φωνάζουν για την ανάγκη να ξεφύγουμε από την ανειλικρίνεια. Είναι πάρα πολύ καλοί επίσης στο να διαπιστώνουν καταστάσεις, να αναλύουν και να βρίσκονται μεταξύ τους, ή να περιγράφουν αναλυτικά τα πράγματα με μεγάλο ταλέντο, το οποίο μεγαλώνει, όσο μεγαλώνει και η απόστασή τους από τα γεγονότα. Μέχρι εδώ όλα καλά. Κάπου εκεί αρχίζουν συνήθως οι εκπτώσεις. Ακριβώς πάνω στο σημείο όπου έχει αποδειχτεί η ανειλικρίνειά των άλλων και συμφωνείς μαζί τους, αυτοί οι άνθρωποι (ή οι περισσότεροι από αυτούς για να είμαστε δίκαιοι), φρενάρουν. Κάπου εκεί η ειλικρίνεια φθίνει, και αποθεώνεται  το μεγαλείο των συμπερασμάτων, το μεγαλείο της αυτοπραγμάτωσης μέσα από την ανάλυση, το ταλέντο του να μιλάς με δύσκολες λέξεις ή να ταυτίζεσαι με όσους υποφέρουν, και το κυριότερο, ο ανταγωνισμός πάνω στο να εκφραστεί κάποιος πάνω σε αυτές τις έννοιες. Πιο ικανός θεωρείται αυτός που μιλά πολύπλοκα, που αναλύει μέχρι αηδίας την κατάσταση και το κυριότερο αυτός που βγάζει συμπεράσματα. Από συμπεράσματα άλλο τίποτα. Κάπου εκεί η πορεία προς την αλήθεια τελειώνει και αφήνεται στην άκρη. Και σε αυτή την περίπτωση ενώ υπάρχει μια τίμια στάση απέναντι στην ειλικρίνεια από αυτούς τους ανθρώπους, αυτή είναι μέχρι ενός σημείου και δεν αφορά τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η τροφή και η ειλικρίνεια είναι δύο διαφορετικά πράγματα, μάλιστα φαίνεται να έχουν εντελώς αντίθετα ή μάλλον αντιστρόφως ανάλογα αποτελέσματα. 

Και δείτε κάτι που προέκυψε στις μέρες μας:

Αυτοί που επιλέγουν να μην τρώνε είναι συνήθως αρκετά ειλικρινείς. Αυτοί πάλι που τρώνε, συνήθως επιλέγουν να μην είναι ειλικρινείς. 
Απεργοί πείνας και απεργοί ειλικρίνειας.


Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Έφυγε απ’ την καρδιά μου ο πανικός και γελαστός την πόρτα μου χτυπάει


Τρικυμία.

Την τρικυμία την προκαλεί ο άνεμος. Η γη θερμαίνεται. Τα μόρια του αέρα που βρίσκονται από πάνω της θερμαίνονται , και ανεβαίνουν ψηλά. Σπρώχνουν τα βαριά κρύα μόρια που βρίσκονται από πάνω τους. Αλλάζουν θέση. Ανεβαίνουν. Κινούνται. Αυτή η κίνηση είναι ο άνεμος.  Ο άνεμος προκαλεί την πρώτη κίνηση. Παρασέρνει τα πάντα, στο πέρασμά του. Προκαλεί κίνηση και στη θάλασσα. Α, ναι. Η θάλασσα.
Στη θάλασσα συμβαίνει ό,τι ακριβώς συμβαίνει από πάνω της. Οι θερμοκρασίες αλλάζουν. Τα θερμά σπρώχνουν τα βαριά. Κινούνται. Η θάλασσα απ'άκρη σ'άκρη κινείται. Τα πράγματα αλλάζουν θέση. Προκαλούνται ρεύματα. Η θάλασσα κινείται σε όλα της τα ύψη. Τα ρεύματα προκαλούν τη δεύτερη κίνηση.
Η τρίτη κίνηση είναι στα σύννεφα. Όχι η προφανής κίνηση του σύννεφου που το παρασέρνει ο άνεμος. Η πιο ουσιαστική κίνηση είναι το πώς φτάνουμε στο να έχουμε σύννεφα και τι είναι αυτό που τοποθετεί τα σύννεφα στο ίδιο περίπου ύψος. Εκεί είναι η ουσία. Η επιφάνεια της θάλασσας θερμαίνεται. Το νερό από υγρό γίνεται αέριο όταν θερμαίνεται. Αφήνει το υπόλοιπο νερό και πετάει στον αέρα. Σπρώχνει κι αυτό προς τα πάνω. Χιλιάδες μόρια νερού σε αέρια μορφή σπρώχνουν ό,τι βρουν μπροστά τους και ανεβαίνουν. Βρίσκουν το ένα το άλλο σιγά σιγά σε αυτή τους την κίνηση.



Τρεις κινήσεις λοιπόν από κάτω μέχρι πάνω με ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό, με τα θερμά να σπρώχνουν τα κρύα και να ανεβαίνουν προς τα πάνω. Και επειδή η φύση ως γνωστό απεχθάνεται το κενό, τα κρύα είναι αυτά που παίρνουν τη θέση τους. Ε, αυτή η κίνηση πάνω κάτω είναι περίπου η τρικυμία, με τον άνεμο, τα ρεύματα της θάλασσας και τα κύματα, και τα σύννεφα στα πρόθυρα της βροχής.



Τρικυμία μέσα μας. Τι συμβαίνει;
Κάποιοι λένε ότι σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το αίμα θερμαίνεται, σπρώχνει το κρύο αίμα οπότε φτάνει όσο πιο ψηλά μπορεί να φτάσει και εξ ου και η τρικυμία. Όσο και αν αυτή η αντιστοιχία φαντάζει πειστική καμία σχέση δεν έχουν οι δύο καταστάσεις.
Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει κίνηση. Κίνηση σκέψεων, οι ζεστές(καλές) σκέψεις ανεβαίνουν, οι κρύες (κακές) κατεβαίνουν, κάπου εκεί συγκρούονται. Αυτή η εκδοχή φαίνεται πιο πειστική καθώς τα σύννεφα που σχηματίζονται κάπου στη μέση είναι αυτά που περιορίζουν την ορατότητα, δηλαδή τη διαύγεια του εγκεφάλου.
Ας δούμε περισσότερες λεπτομέρειες.

Είπαμε η μία από τις τρεις κινήσεις είναι αυτή των σκέψεων. Αφού αυτή  είναι που παράγει σύννεφα, είναι η τρίτη από τις κινήσεις που είπαμε πριν. Ας ψάξουμε τις άλλες δύο.
Η δεύτερη κίνηση.  Αυτή της θάλασσας. Για να βρει κανείς τη θάλασσα μέσα του, πρέπει να την ψάξει όχι σε κατάσταση τρικυμίας, αλλά σε κατάσταση ηρεμίας. Η θάλασσα έχει επιφάνεια και βάθος. Αν κάποιος περπατήσει πάνω της θα βυθιστεί.  Αν βυθιστεί τότε δεν του μένει παρά να κολυμπήσει. Αν δεν κολυμπήσει, θα πνιγεί. Αν μείνει ακίνητος και απόλυτα ήρεμος, θα επιπλεύσει.
Που βρίσκεται κάτι τέτοιο μέσα μας;
Η αναπνοή. Για να δούμε.
Αναπνέεις γρήγορα, αργά, κανονικά.  Υπάρχει λοιπόν μία μέση.
Αν βρεθείς εκεί τότε βυθίζεσαι. Αναπνέεις κανονικά, δε ζεις εντάσεις, ζεις στην κανονικότητα και στην άγνοιά σου. Δε μαθαίνεις ποτέ το τι θα γίνει αν φτάσεις στην άκρη, σε κανένα άκρο. Βυθίζεσαι στην καθημερινότητα.
Όταν συμβεί αυτό νοσταλγείς δύο πράγματα: Ή αναζητάς αργότερους ρυθμους, απελπίζεσαι, δεν πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι που να έχει νόημα. Ή αναζητάς κάποια πιο  έντονη στιγμή, κάποια ένταση που θα σου δώσει κάποια πιο γρήγορη αναπνοή. Είναι περίπου το ίδιο.
 Όταν βρεθείς σε κάποια από τις δύο καταστάσεις, ή μάλλον,  μόνο όταν βρεθείς σε κάποια από τις δύο καταστάσεις, υπάρχει πιθανότητα, να ξαναγυρίσεις στο κανονικό της αναπνοής σου, χωρίς όμως να βυθίζεσαι σε καμία κανονικότητα, και τότε βρίσκεις την πραγματική ισορροπία, όπως όταν επιπλέεις απόλυτα ήρεμος στην επιφάνεια της θάλασσας.
Η αναπνοή λοιπόν είναι η θάλασσα μέσα μας, μιας και υπάρχει πλήρης αντιστοιχία μεταξύ τους. Όταν υπάρχει τρικυμία μέσα μας, είναι γιατί βρισκόμαστε σε μία από τις δύο στιγμές που είπαμε πριν, αυτή της πολύ γρήγορης ή της πολύ αργής αναπνοής. Και αυτή λοιπόν είναι η δεύτερη κίνηση.
Υπάρχει λοιπόν άλλη μία κίνηση για να ανακαλύψουμε.
Είπαμε ότι η πρώτη κίνηση είναι αυτή του ανέμου. Τι είναι αυτό που παρασέρνει τα πάντα μέσα μας;
Οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι βρίσκονται με ένα αφηρημένο τρόπο γύρω μας. Υπάρχουν λογής λογής άνθρωποι. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται αφηρημένα γύρω μας, μας αγγίζουν, μας μιλάνε, τους ακούμε. Κάποιοι μας σκέφτονται ή τους σκεφτόμαστε. Κάποιοι άλλοι, υπάρχουν εκεί έξω, μπορεί να ταιριάζουμε, μπορεί να μην ταιριάζουμε και κυρίως μπορεί να μην τους γνωρίσουμε ποτέ.  Ωστόσο οι άνθρωποι υπάρχουν. Ζεστοί, κρύοι, παράλογοι, αχάριστοι, χαρισματικοί, εγωιστές, ταπεινοί ή φλύαροι, είναι όλοι εκεί έξω. Και κινούνται γύρω μας. Οι ζεστοί άνθρωποι συνήθως ανεβαίνουν στην εκτίμησή μας, στη σκέψη μας, ανεβαίνουν, ξεχωρίζουν και λάμπουν. Κινούνται. Και εδώ βρίσκεται το ζήτημα. Αυτή η κίνηση των ανθρώπων είναι που συνήθως προκαλεί την τρικυμία. Οι άνθρωποι είναι που σαρώνουν τα πάντα, που σαρώνουν τη σκέψη μας και προκαλούν όλη την τρικυμία. Αυτή είναι λοιπόν η τρίτη κίνηση.

Άνεμος, θάλασσα, σύννεφα, θαλάσσια ρεύματα και κίνηση από τη μία. Σκέψεις, αναπνοή, άνθρωποι από την άλλη. Πάντα τρία κύματα που πρέπει να ξεπεράσεις. Δεν έχει και πολλή διαφορά.







Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί ο κόσμος είναι καλύτερος με λίγη μυωπία (έστω και για λίγες στιγμές)



  1. Γιατί μόνο όταν δε βλέπεις τις λεπτομέρειες, παρατηρείς καλύτερα τα χρώματα, τις αποχρώσεις και τις σκιές.
  2. Γιατί όταν δε βλέπεις μακριά, είσαι επικεντρωμένος σε αυτό που βλέπεις μπροστά σου.
  3. Γιατί μόνο αν βλέπεις μπροστά σου,χαίρεσαι πραγματικά αυτό που έρχεται.
  4. Γιατί όταν σε απασχολεί τόσο πολύ αυτό που ζεις και αυτό που πρόκειται να ζήσεις,εκτιμάς με σωστή βαρύτητα αυτό που άφησες πίσω.
  5. Γιατί όταν τρακάρεις και σκοντάψεις καθώς περπατάς, έχεις ένα προφανή λόγο για να το εξηγήσεις και γίνεσαι όλο και πιο έτοιμος.
  6. Γιατί όταν δε βλέπεις καλά, οξύνεις τις άλλες αισθήσεις σου και κυρίως την αφή σου.
  7. Γιατί όταν έχεις μυωπία, δεν έχεις πρεσβυωπία, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.
  8. Γιατί μόνο όταν έχεις μυωπία, μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά την αξία του να μπορείς να βλέπεις μακριά.
  9. Γιατί όταν έχεις μυωπία, κοιτάζεις τους ανθρώπους πιο προσεκτικά για να δεις ποιοί είναι στην πραγματικότητα. 
  10. Γιατί μετά από κάποιο σημείο παίρνεις απόφαση ότι το μόνο σου όπλο για να εισπράττεις την πραγματικότητα, είναι τα μάτια σου και τότε είναι πιο πιθανό να συναντηθείς με την καρδιά σου.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Εκτός από τη θάλασσα υπάρχει και η στεριά.



Μια φορά και έναν καιρό ένα ψάρι έφυγε από το κοπάδι του. Το γεγονός συνέβη σε κάποια γωνιά του απέραντου πελάγου. Κάποιο ρεύμα το πήρε μακριά από τους υπόλοιπους εκεί που κολυμπούσαν όλοι μαζί στα ρηχά.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Απόγνωση για μια σταγόνα: κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός





Κρυώνει. Συνηθίζει να κάθεται σε ανοιχτά παράθυρα. Μουσικές ακούγονται από μακριά. Μουσικές... ο θεός να τις κάνει δηλαδή. Το μόνο που ακούγεται είναι μπάσα και σταθεροί ρυθμοί από απροσδιόριστα συνθετικά κρουστά. Δεν τους δίνει και πολλή σημασία.

 Είναι κατακαλόκαιρο και τα πάντα καίγονται. Ο ήλιος αφήνει τον κόσμο να δροσερέψει μόνο για τις ώρες που του χρειάζονται για να σηκωθεί σχετικά ψηλά. Μετά αρχίζει να σιγοψήνει τον κόσμο. Θερμαίνει αρχικά τον αέρα, από ψηλά προς τα χαμηλά, διαλύει την υγρασία του πρωινού και τη ρίχνει στα κεφάλια των ανθρώπων. Κι όταν και αυτή στεγνώνει, αρχίζει να αφυδατώνει τα πάντα, αρχίζοντας να αδειάζει σιγά σιγά τον κόσμο από ό,τι ζωντανό τολμούσε να κινηθεί. Αλίμονο σε όποιον ή ότι από εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε κίνηση.

Βλέπει μόνο τους ανθρώπους να περπατούν διψασμένοι και ιδρωμένοι μπροστά από το παράθυρο.  Δεν είναι πολλοί και κινούνται βιαστικά μέχρι να βρουν κάποιον ίσκιο ή κάποιο δροσερό ποτήρι. Όσο οι ώρες περνούν, η συχνότητα εμφάνισής τους είναι αντίστροφα ανάλογη από τον ιδρώτα και την απελπισία πάνω τους. Όλοι πιάνουν το κεφάλι τους ελέγχοντας το ενδεχόμενο κάποιας ηλίασης.
Επικρατεί άπνοια εκεί έξω.

Αυτός κάθεται μόνος του σε ένα ανοιχτό παράθυρο στην άκρη του δρόμου. Το τι είναι αυτό το παράθυρο και ποιος είναι αυτός δεν έχει κάποια σημασία. Ας επικεντρωθούμε ωστόσο στο ότι μπορεί να βλέπει το δρόμο και στο ότι είναι μόνος του. Και κυρίως στο ότι κρυώνει. Τρέμει κάποιες στιγμές που το ρεύμα αέρα που μπαίνει από το παράθυρο δυναμώνει.  Ίσως να τρέμει περισσότερο όταν κάποιος περνάει απ΄έξω και συναντιούνται τα βλέμματά τους.

Μπορείτε να πείτε  ότι αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται στα πρόθυρα της πνευμονίας ή της ηλίασης και έτσι εξηγούνται τα συμπτώματά του. Πέφτετε έξω. Δε μοιάζει καθόλου να ζαλίζεται ή να έχει πυρετό, και δε φαίνεται να έχει κάποια δυσκολία στο αναπνευστικό, μόνο μοιάζει να κάθεται ώρες στο ανοιχτό παράθυρο.

Μπορείτε επίσης να πείτε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι απλά κάποιος από τους περαστικούς που στάθηκε σε αυτή τη δροσερή γωνιά του δρόμου. Όμως όπως είναι εμφανές, δεν υπάρχει σταγόνα γύρω του και το κυριότερο, δεν είναι εμφανής ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να φτάσει στο παράθυρο απευθείας από το δρόμο.

Σε αυτό το σημείο, ας προβούμε σε περισσότερες αποκαλύψεις.
Η πλάτη του τον είχε τσακίσει. Ένας πόνος που ερχόταν και έφευγε, τον έκανε να καμπουριάζει λες και του είχαν φορτώσει κάτι στην πλάτη.

 Ήταν αυτός ένα από το τρίπτυχο του πόνου του, μαζί με αυτόν στο στομάχι και τον πονοκέφαλο. Ο πρώτος όπως είπαμε τον καμπούριαζε και τον έκανε κυρτό. Ο δεύτερος τον ξάπλωνε και τον δίπλωνε στη μέση. Ο τρίτος κατάφερνε και τα δύο, όχι όμως στο σώμα του, αλλά στο μυαλό του. Το έκανε αρχικά καμπουριαστό προς μία κατεύθυνση και δε μπορούσε αυτό να στρίψει προς κάπου αλλού. Όταν φούντωνε, το δίπλωνε στη μέση, με αποτέλεσμα να επιστρέφει η σκέψη του εκεί που ξεκινούσε. Αυτό τον έκανε να παίρνει ένα ύφος μάλλον θυμωμένο και έδινε ένταση στις κινήσεις του.
 
Όμως τώρα είναι μόνος του. Ούτε κινείται ώστε να φανεί κάποια ένταση, ούτε έχει τη δυνατότητα να ξαπλώσει ή να λιποθυμήσει. Το τι σκέφτεται επίσης είναι κάτι που κανείς, ούτε εμείς μπορούμε να μάθουμε. Μόνο κρυώνει. Και ότι κατά πάσα πιθανότητα υποφέρει από κάποιον από τους πόνους του.

Αυτοί οι άνθρωποι, αυτός που κάθεται μόνος του και αυτοί που περνούν, φαντάζουν εντελώς διαχωρισμένοι. Θα μπορούσαν όλοι τους να θεωρούν αυτόν που γλιτώνει τον καύσωνα τυχερό. Θα μπορούσαν για παράδειγμα αυτοί που περνούν να θέλουν να είναι στη θέση αυτού που κάθεται, ενώ και αυτός με τη σειρά του να επιδιώξει λίγες στιγμές κάτω από τον ήλιο ώστε να ανακουφιστεί από το κρύο που τον βασανίζει. Θα μπορούσαν επίσης και οι δύο να νοσταλγούν κάποια ισσοροπία κρύου και ζέστης για όλους.

Αξίζει να προσεχτεί ότι αυτός που κρυώνει είναι μόνος του. Έχει παρέα το κρύο και τους πόνους του. Το κυριότερο όμως είναι ότι φαίνεται από το δρόμο. Βλέπει και τον βλέπουν. Είναι σίγουρο ότι βλέπει ανάμεσα σε αυτούς που περνούν πρόσωπα αγαπημένα που περνούν και χάνονται. Και είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι που περνούν τον παρατηρούν που στέκεται εκεί και ίσως τον αναγνωρίζουν, λίγα μέτρα μακριά τους. Δεν πρόκειται ωστόσο για μια ιστορία μοναξιάς.

Πρόκειται για μια ιστορία απόγνωσης. Άνθρωποι που δεν έχουν που να απλώσουν τα χέρια τους όταν ο καιρός τους χωρίζει. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν συνεχίζοντας τη ζωή τους στον ήλιο και πάντα υπάρχει κάποιος που τους κοιτάζει μόνος του από κάποιο σκοτεινό παράθυρο. Απόγνωση για μια σταγόνα. Το αν αυτή θα είναι η πρώτη σταγόνα της βροχής που θα λυτρώσει τους έξω, ή το πρώτο δάκρυ αυτού που τους κοιτάζει, είναι το ένα και το αυτό.

Αριθμός επισκεπτών