Απ’ τα προχτές μας το ’λεγε ο παππούς: θα βρέξει.

Κι ας έγραφε το μετεωρολογικό δελτίο: Καλοκαιρία
άνεμοι ασθενείς εις το Αιγαίον πέλαγος…

Μα αν ακούγαμε τον παππού (όλο βροχή και κρύο προμάντευε)
θα ’πρεπε να φοράμε διαρκώς τις μάλλινες φανέλες
το μάλλινο κασκόλ και το παλτό. Α, Θε μου…

Κι αν τύχαινε ποτές να κρυολογήσουμε:
«Δε στο ’λεγα – έλεγε ο παππούς στη μάνα μας –
να μην τ’ αφήνεις να γυρνούν χωρίς παλτό; Δε στο ’λεγα;»

[…]
…Είσαι ο καλός παππούς
που κάθεται ήσυχα στο σκαμνί του κήπου
ευλογημένος απ’ τον ήλιο
κουβεντιάζοντας με τη λιακάδα.

Μα τα παιδιά που δεν ξέρουν
τα παιδιά που δε νιώθουν τα λόγια σου
κλέβουν τα λουλούδια του περβολιού σου
και σου δείχνουν τη γλώσσα τους
πίσω απ’ τους θάμνους.

Κ’ εσύ χαμογελάς
τους πλέκεις μικρά καλάθια
τ’ ανεβάζεις τρυφερά στα γόνατά σου
και τ’ αφήνεις να περνούν στα γένια σου
παπαρούνες και πράσινα φύλλα.

Γίνεσαι πάλι ένα παιδί με τα παιδιά
για να τους μάθεις παίζοντας κ’ εσύ
το παλιό παραμύθι του νερού και του ήλιου.

Κι όπως κάθεσαι στο σκαμνί του κήπου
μέσα στην ανοιξιάτικη λιακάδα
και τα παιδάκια κάθουνται και παίζουν
στα πλατιά γόνατά σου
μοιάζεις με γέρικο χοντρόκλωνο δέντρο
γιομάτο λουλούδια και περιστέρια
που ανηφορίζει στον ουρανό.

Κ’ Εκείνος που κάθεται
πίσω από τ’ άσπρο συγνεφάκι
χαμογελάει κι Εκείνος σαν παιδί
καθώς βλέπει το δώρο που του φέρνεις.

Είσαστε κ’ οι δυο σας
ένα παιδί μονάχα
ένα παιδί στον ανθισμένο αγρό της άνοιξης…

 

(Από το "Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής" του Γιάννη Ρίτσου)