Τι νιώθει η έρημος όταν μακρινός άνεμος αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;
Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;

Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο ονειρεύεται άραγε τις μακρινές αποστάσεις;
Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου;
Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε ότι υπάρχει μόνο ένα μέγεθος θανάτου;
Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα ότι ο κόκκος άμμου είν’ αδερφός τους;
Η μετάνοια θυμάται αλήθεια ότι κάποτε λεγόταν τόλμη;
Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει ξέρει ότι είναι δυο γλάροι που ζυγιάζονταιπάνω από το κενό της έλλειψης;
Πώς νοιώθει τάχα η νύχτα μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί της;
ωραία ή σημαδεμένη;
Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται;
Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ το προσκέφαλό του περίστροφο ή όνειρα;
Τα πούπουλα του μαξιλαριού ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;
Πώς πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος; 

 πως τρίζει η ψυχή του ερημίτη όταν την αγγίζει ο θάνατος;
τι κρότο κάνει ένα δέντρο που πέφτει όταν κανείς δεν είναι εκεί για να τ’ ακούσει;
Είναι το σκοτάδι που ‘ναι τυφλό ή το φως που σκοντάφτει πάνω του;

("Απορίες" του Αργύρη Χιόνη)