Και να 'μαι πάλι εδώ. 

Φορτωμένος από τα στερεότυπα και τα λάθη που μου χρεώσατε.

Εκτεθειμένος χρόνια τώρα στα φώτα της δημοσιότητάς σας, στις λέξεις του καθένα.

Είμαι εκείνος που οι επιλογές του μέτρησαν διπλά και τρίδιπλα.

Το κωμικό παιδί.

Δε θέλω να μιλήσω για τα βάρη μου, άλλωστε όλοι έχουμε από αυτά.

Ζούμε λέτε στην εποχή του δυσεπίλυτου βάρους.

Αρέσκεστε στο να συγκρίνετε τα βάρη μεταξύ τους.

Αποζητάτε ποιος το έχει μεγαλύτερο.

Να ξέρετε, όσο ασχολείστε με το ζύγι τα λουλούδια ανθίζουν.

Όσο γοητεύεστε από την αδιάφορη ζωή, ένας άνθρωπος τσακίζεται.

Σκεφτείτε με τι προτιμάτε να ζείτε: με το ζύγι ή με το λουλούδι.

Θα πείτε: "δε βαριέσαι; θα το ξεπεράσει"

 

Όμως εγώ είμαι πάλι εδώ. 

Απελευθερωμένος από τα στερεότυπα, πρόθυμος να πληρώσω τα λάθη μου.

Κρυμμένος  σε αυτό που ορίζετε ως παρασκήνιο, δε μιλάτε για μένα πια.

Είμαι εκείνος που οι επιλογές του τώρα δε μετράνε για κανέναν.

Το κωμικό παιδί.

Θέλω να μιλήσω για την ομορφιά, άλλωστε τα λουλούδια ακόμα ανθίζουν.

Ζούμε στην εποχή που οι άνθρωποι τσακίζονται.

Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ μας,  κανένας δεν περισσεύει.

Αποζητάω εκείνα που μας συνδέουν με την ομορφιά.

Να ξέρετε, όσο τα λουλούδια ανθίζουν οι άνθρωποι ακόμα τσακίζονται.

Όσο μας δένει μόνο η ανάγκη, σκοτώνουμε την ομορφιά.

Σκέφτομαι με τι προτιμώ να ζήσω: με τους ανθρώπους ή την ανάγκη τους

 Θα πω: "σας περιμένω".

Γιατί είμαι ακόμα εδώ.

Φορτωμένος από όσα κερδίσαμε,από όσα θυμόμαστε, από όσα καταφέραμε.

Διαθέσιμος για τον περίπατο προς την ομορφιά.

Είμαι εκείνος που  δεν έχει φόβο κανένα, γιατί έχω κάνει καιρό την επιλογή μου.

Το κωμικό παιδί.

Δε θέλω να μιλήσω για τίποτα άλλο παρά για τους ανθρώπους, άλλωστε και αυτοί ακόμα ανθίζουν.

Ζούμε στην εποχή της θαμμένης ομορφιάς. 

Συγκρίνω όσους θυμάμαι με όσους ξεχνάω.