Σημασία έχει να προσεύχεσαι,
δεν έχει σημασία σε ποιον,
οι ερωτήσεις να ‘ναι οι προσευχές
της σκέψης, να φυτεύουν τον σπόρο τους
στη μοναξιά μας, και να μην υπάρχει γαλήνη
που, επιμένοντας, να ‘ναι ικανή
να μην υπάρξει, να μην μπορεί
παρά να σπεύδει στη φωνή όποιου την καλεί.
Που δεν υπάρχει θεός, άραγε,
είναι λόγος να μην πιστεύουμε σ’ αυτόν;
Ο θεός είναι το όνομα της δίψας, η μοίρα
και ο νόστος αυτής της μοναξιάς
που είμαστε αμφότεροι.

Για κανένα δεν μιλώ με τον θεό, για τον θεό με κανέναν.
Προσεχτικά και με μικρό το γράφω.
Κάθε μέρα εγώ είμαι άθεος και κοσμικός.
Αλλά υπάρχουν νύχτες αμνιακές
που η ψυχή μου προσεύχεται γονυπετής
δεν έχει σημασία σε ποιον,
ρωτάει, ζητάει, ελπίζει.
Και η γονατιστή ψυχή μου είναι κερί
που στο φως του, στη νύχτα του, γράφω.

("Προσευχή του απίστου" τουJuan Vicente Piqueras)