Κάθε βράδυ
σου γράφω κι ένα γράμμα
όχι απ’ αυτά της αλφαβήτου,
τα μοναχούλια,
αλλά τα άλλα
τα πολλά
της άλλης μοναξιάς

θα στα ταχυδρομήσω όλα μαζί
θα τα βρεις κάτω από την πόρτα σου
σε έναν; δύο; τρεις αιώνες;
γιατί αιώνες φαντάζουν οι μέρες μακριά σου

ως την αυγή
θα ‘χω ψηλώσει κι άλλο
το κεφάλι μου θα φτάσει ψηλά ψηλά στον ουρανό
από κει θα σε βλέπω
να στρώνεις το τραπέζι
να ποτίζεις τα λουλούδια
να κεντάς
και να γελάς
καθώς θα σου χαμογελώ απ’ το παράθυρο

μα πώς ήρθες μέχρι εδώ
θα με ρωτάς
κι εγώ θα σου απαντώ
μα είναι τόσο εύκολο για μένα
να σε σκέφτομαι και να ψηλώνω.

 (Μαρίας Πέστροβα, "Σαν σε σκέφτομαι, ψηλώνω")