δημοσιεύτηκαν πρόσφατα...

Αρχείο

επισκέψεις

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011


Πνιγμένος τόσα χρόνια κ' είσαι πάντα
μπηγμένος αχινός στον ουρανό σου.
Περνούσε χθες επάνω στο κανό σου,
άηχη των Φιλιατών η μπάντα.

Στη θάλασσα, στο χώμα θά' ταν ίδια
άσπρα τα κόκκαλά σου και γλειμμένα.
'Ολα βουβά και όλα μιλημένα,
λόγια μου λυπημένα κατοικίδια.

Το χέρι που στα φύκια σ' έχει ρίξει,
να τό' κοβα ψηλά μ' ένα δρεπάνι,
ο κόσμος σα μυλόπετρα να τρίξει,

να βγουν απ' το θεόρατο τηγάνι,
τα ψάρια του καλόγερου και πίσω
την πόρτα ανάμεσά μας να μην κλείσω.

1 σχόλιο:

  1. στέκομαι στην απειροελάχιστη διαφορά, στο ελάχιστο άνοιγμα της πόρτας..ανάμεσα στο "και είπες όχι" του τραγουδιού και στα "ψάρια" του Γκανά απ' την άλλη.
    ξέρω ότι καταλαβαίνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή