Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα.

Είπε ο μικρός πρίγκιπας: – Δεν μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είστε τίποτα για εμένα. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει, κανέναν δεν έχετε εξημερώσει. Είστε -όπως ήταν πριν η αλεπού μου: μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Την έκανα όμως φίλη μου, κι είναι τώρα μια αλεπού μοναδική- δεν μοιάζει με καμία στον κόσμο.

Τα τριαντάφυλλα πειράχτηκαν πολύ.
–Είστε όμορφα, αλλά κενά, τους είπε. Πώς γίνεται να πεθάνει κανείς για χάρη σας; Αν κάποιος τυχαίος περαστικός βέβαια, έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο, όμως, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα, που ‘βαλα κάτω από ένα παραβάν. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, (εκτός από δυο-τρία που άφησα να γίνουν πεταλούδες), γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή… να σιωπά. Γιατί είναι το δικό μου τριαντάφυλλο.
[...]
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που κάνει το λουλούδι σου τόσο σημαντικό για εσένα.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για τριαντάφυλλό μου…, έκανε ο μικρός πρίγκιπας για να μην το ξεχάσει.
–Οι άνθρωποι έχουν λησμονήσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως, δεν πρέπει να την ξεχνάς. Ευθύνεσαι –για πάντα- γι’ αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

 

(από το μικρό πρίγκιπα, του  Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ)