-«Την άνοιξη μες στους αγρούς ή και κοντά στους ποταμούς,/με μια γυναίκα σαν τα Ουρί και τους συντρόφους τους καλούς,/βάλτε να πιούμε, τι όσοι τους πρωί πρωί το τσούζουν,/που πέφτει η Χάβρα ή το τζαμί, δε βασανίζει τους ο νους»!
-«Αγάπαγε τους πόθους σου χαρά για να 'χεις κι όλα,/από τα εμπόδια του καλού και του κακού ξεκόλλα,/παρ’ το ποτήρι, τα μαλλιά χάιδευε της καλής σου,/ πόσες ημέρες μένουνε; Γοργοδιαβαίνουν όλα»!…
-«Πίνω κρασί κι από δεξιά κι από αριστερά μουλένε:/Μην πιεις κρασί, γιατί είναι εχτρός της Πίστης μας, καημένε!/Κι είπα: Τώρα που το 'μαθα, μα τον Αλλάχ! Θα πίνω/μ’ ευλάβεια πια το αίμα Του, κι ας λεν ό,τι κι αν θένε»!
-«Κι αν πέρασαν τα εξήντα σου κι αν είσαι δίχως νιάτα/σα μεθυσμένος πάντα σου περπάτα./Προτού πιθάρι να γενεί το καύκαλό σου ετούτο/σταμνί στον ώμο βάσταγε, κούπα στο χέρι κράτα»!…
-«Των προβλημάτων θα 'μαστε κι ακόμα σκλάβοι για πολύ;/Στον κόσμο αυτόν αν ζήσουμε μια μέρα ή χρόνια τι ωφελεί;/Γεμίστε το ποτήρι μου κρασί να πιω, προτού/κανάτι καταντήσουμε στου κανατά το μαγαζί»!…

(του Ομάρ Καγιάμ)