Οι εξουσιαστικές τάσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στο σύμπαν των κοινωνικών σχέσεων κάθε είδους, αποτελούν ανεξαρτήτως της φύσης μας και πολλές φορές κόντρα σε αυτή, δομική κατεύθυνση του κοινωνικού συστήματος. Για παράδειγμα, το παρόν σύστημα στηρίζεται στην ισχύ των αρσενικών, στο ρόλο του ισχυρού φύλου, είναι γνωστή η έκφραση "ο κόσμος των αρσενικών", καθώς και στην εκμετάλλευση των αδύναμων, στο ρόλο των υπόλοιπων, γυναικών, παιδιών, ομοφυλόφυλων, ηλικιωμένων ως εμπορευμάτων, επαγγελματικά και κοινωνικά αποκλεισμένων και εκμεταλλεύσιμων. Αυτή η αντίθεση, του ισχυρού και του αδύναμου, αποτελεί σίγουρα μια εξουσιαστική οπτική καθώς και θεμέλιο λίθο της πραγματικότητας γύρω μας.

Όσο και αν είναι δίκαιο λοιπόν κανείς να εξεγείρεται απέναντι στα κακοποιητικά, βίαια, δολοφονικά αρσενικά και να δείχνει την αλληλεγγύη του στα θύματά τους, οφείλει να παρατηρεί καλύτερα τις σχέσεις μεταξύ των φύλων και κατ' επέκταση μεταξύ των ανθρώπων, τοποθετώντας τον εαυτό του, από τη θέση ενός πιθανού παρατηρητή, στη θέση του πρωταγωνιστή. 

 

Ποια είναι η θέση μας λοιπόν σε αυτό το δίπολο της εξουσίας και πόσο δεδομένη ή και εύκολη είναι η αποδοχή μιας τέτοιας θέσης; Η αλήθεια είναι ότι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν είναι τόσο απλές. 

 

Θυμίζω εδώ τη  σύγκριση καθώς και την τάση προς την ευκολία του καθένα. 

 

Υπάρχουν στις μέρες μας αρσενικά που, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τους γύρω τους, πρόθυμα αποδέχονται το ρόλο του ισχυρού και επιβεβαιώνουν έτσι τη δήθεν φύση τους, το ρόλο  και την εξουσία τους, παίρνοντας θέση στο γενικό δίπολο. Την παραπάνω θέση και συλλογιστική, ακολουθούν τηρουμένων των αναλογιών και άτομα όλων των φύλων, επιβεβαιώνοντας πως το "δικαίωμα" στην εξουσία δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο ενός φύλου.  Υπάρχουν άτομα των υπόλοιπων φύλων επίσης, που, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τους γύρω τους, πρόθυμα αποδέχονται το ρόλο του αδύναμου και επιβεβαιώνουν έτσι τη δήθεν φύση τους, το ρόλο και την υποτέλειά τους, παίρνοντας επίσης θέση στο γενικό δίπολο. Την παραπάνω θέση και συλλογιστική όμως, ακολουθούν τηρουμένων των αναλογιών και άτομα όλων των φύλων, πως η αποδοχή της αδυναμίας, δεν αποτελεί επίσης αποκλειστικό "προνόμιο" ενός φύλου.

 

Μετά το παραπάνω, μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως η εξουσία είναι αυτή που προκαλεί την κακοποίηση και πως τα αρσενικά που αποτελούν τον κατεξοχήν ισχυρό σε αυτό το σύστημα, αποτελούν τον κύριο φορέα της. Πως επίσης αυτή η κακοποίηση, προκαλεί διάφορες ανακλαστικές αντιδράσεις σε όλους, ανεξαρτήτως φύλου και τηρουμένων των αναλογιών,  στο όνομα της αυτοσυντήρησης, προκειμένου να επιβιώσουν στο δίπολο αυτό της εξουσίας. Και πως αναγκαία λοιπόν είναι η καταγγελία του εκάστοτε ισχυρού εξουσιαστή και η απόρριψη της θέσης του αδύναμου εξουσιαζόμενου. Η θεωρητική αυτή προσέγγιση είναι πέρα για πέρα σωστή. 

 

Είναι όμως αρκετή; 

 Όπως ούτε το φύλο, η σύγκριση με τους υπόλοιπους, η ανάγκη κοινωνικής ενσωμάτωσης, η ευκολία, έτσι και ούτε η καταγγελία και η σωστή θεωρητική θέση δεν αποτελεί  ή μπορεί να αποτελέσει άλλοθι, δε δικαιολογεί ή ισοσταθμίζει,  δεν αποτελεί ευκολία ή εγγύηση, ούτε αποκλείει την κακοποίηση, μικρή ή μεγάλη, συνειδητοποιημένη ή ασυνείδητη, κρυφή ή φανερή. Δεν υπάρχει με άλλα λόγια μισή, λίγη, κρυφή ή δικαιολογημένη κακοποίηση ή τουλάχιστον αποτελεί και αυτή επίσης κακοποίηση. Η αλήθεια είναι πως η πράξη παίζει και αυτή το ρόλο της, μαζί με όλα τα παραπάνω αλλά και κόντρα σε αυτά όταν χρειάζεται,μαζί με την επιλογή και το ρίσκο, τη συνολική απόρριψη οποιασδήποτε θέσης στο παραπάνω δίπολο ατομικά, κυρίως δε συλλογικά, καθώς και τη φροντίδα των σχέσεων, της ανθρώπινης υπόστασης και της προσωπικής ανάπτυξης σε αυτή την κατεύθυνση. Όλα αυτά μαζί ανοίγουν εξίσου, ίσως και περισσότερο, το δρόμο για ένα άλλο μοντέλο σχέσεων, μια άλλη πραγματικότητα.