Στην αρχή μοιάζει με ενδιαφέρον. Με μια ανάγκη να μείνουν, να είναι εκεί, να μη χαθούν.  Δίνεις πολλά, όσα περισσότερα μπορείς. Δε σταματάς να δίνεις. Δε ζητάς περίπου τίποτα.  Η ισορροπία κάπου εκεί συνήθως χάνεται. Ξαφνικά αρχίζεις να περιμένεις περισσότερα. Η παρουσία τους δεν σου αρκεί όπως είναι· θέλεις να είναι συγκεκριμένη, να ανταποκρίνεται σε αυτό που χρειάζεσαι κάθε φορά. Αυτή η ανάγκη αρχίζει να γίνεται πιο απαιτητική. Δεν μένεις μόνο σε αυτό που σου δίνεται· αρχίζεις να το ερμηνεύεις, να του δίνεις βάρος, να το συνδέεις με το πόσο σε υπολογίζουν. Εκεί αλλάζει κάτι, σχεδόν ανεπαίσθητα.

Αρχίζεις να  μετράς την προσοχή τους, να αξιολογείς πότε είναι αρκετή και πότε όχι. Θέτεις όρια, απαιτείς αναγνώριση, καθορίζεις τι δέχεσαι και τι όχι. Κάθε λόγος, κάθε χειρονομία, κάθε σιωπή υπεραναλύεται και συνήθως διογκώνεται στο κεφάλι σου.

Αρχίζεις να επινοείς εργαλεία για να εξασφαλίσεις ότι η παρουσία τους θα υπηρετεί τις δικές σου ανάγκες.Αρχίζεις να ασκείς εξουσία σαν να είναι η μόνη σου ασπίδα απέναντι στην αβεβαιότητα. Επιβάλλεσαι, διαμορφώνεις κανόνες, καθορίζεις πώς πρέπει να κινούνται, ποιοι μπορούν να πλησιάζουν και ποιοι όχι. Κάθε αντίδραση που αμφισβητεί τη δύναμή σου σε ενοχλεί ή σε φοβίζει. Νιώθεις την ανάγκη να τους κρατάς κοντά, αλλά δεν είναι μόνο για σύνδεση· είναι για να τους επιτίθεσαι, να δοκιμάζεις τα όριά τους, να τους υποτάσσεις και μετά να σε συγχωρούν. Η απόρριψη που ασκείς, η ψυχρότητα που δείχνεις, η επιθετικότητα και η καχυποψία, ακόμα και το αίτημα για συγχώρεση, όλα γίνονται μέσο να επιβεβαιώσεις την εξουσία σου.

Αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει όλο αυτό. Μήπως η ανάγκη αυτή προέρχεται από φόβο; Από φόβο απώλειας, αβεβαιότητας, από την αίσθηση ότι η παρουσία των άλλων εξαρτάται από εσένα; Η αλήθεια είναι ότι η επιβολή και η απόρριψη λειτουργούν σαν εργαλεία προστασίας. Μόνο αν διαμορφώσεις τις συμπεριφορές τους και τους δοκιμάζεις ή τους απορρίπτεις όταν αμφισβητούν τη δύναμή σου, νομίζεις ότι μπορείς να διατηρήσεις την ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή. Όσα κρατιούνται με επιβολή και απόρριψη δεν είναι αγάπη. Οι άλλοι μπορεί να μένουν, αλλά επειδή φοβούνται, επειδή υπολογίζουν τις απαιτήσεις σου, επειδή δεν θέλουν ή δε μπορούν να αντιμετωπίσουν την αντίδρασή σου. Κάθε προσπάθεια ελέγχου αποκαλύπτει πόσο εύθραυστη είναι η σύνδεση που νομίζεις ότι διατηρείς. Κάθε στιγμή που επιτίθεσαι ή απορρίπτεις, η αληθινή τους παρουσία λιγοστεύει λίγο περισσότερο. Σιωπούν. Και τελικά φεύγουν.

Όσο περισσότερο επιμένεις να τους κρατάς με πίεση και να τους απορρίπτεις για να επιβεβαιώσεις την εξουσία σου, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται γιατί φεύγουν μακριά. Φεύγουν επειδή η παρουσία σου τους πνίγει, επειδή η ανάγκη σου για έλεγχο δεν αφήνει χώρο να είναι αυθεντικοί, επειδή δεν μπορούν να ζουν υπό συνεχόμενη αξιολόγηση, φόβο και επίθεση. Φεύγουν γιατί δεν προλαβαίνουν καν να το σκεφτούν όλο αυτό και να αποφασίσουν. Φεύγουν επειδή η αγάπη που νομίζεις ότι έχεις δημιουργήσει είναι προϊόν εξουσίας, όχι πραγματικής σύνδεσης.

Μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να το δεις καθαρά. Ο φόβος σε οδηγεί να πιστεύεις ότι η εξουσία και η απόρριψη είναι τρόποι να κρατάς τους άλλους κοντά σου. Και κάποιες φορές μοιάζει να λειτουργεί· η παρουσία τους παραμένει, η εγγύτητα δείχνει να διατηρείται.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Δεν είναι όλοι το ίδιο,  δεν είναι όλες οι συμπεριφορές σωστές, ούτε κάθε αντίδρασή σου αδικαιολόγητη. Δε φταις εσύ για όλα. Ίσα ίσα, υπάρχουν στιγμές που υπερασπίζεσαι κάτι που σε πληγώνει ή σε ξεπερνά. Υπάρχουν και στιγμές που θεωρείς ή όντως υπερασπίζεσαι το δίκιο σου. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και τότε, κάτι δεν εξελίσσεται όπως θα περίμενες.Αντί να ηρεμείς σταδιακά, αντί να βρίσκεις υποστήριξη, η ένταση δεν μειώνεται, η πίεση δεν φέρνει σταθερότητα, και η παρουσία των άλλων αρχίζει να γίνεται πιο επιφυλακτική, πιο περιορισμένη.

Μερικές φορές το καταλαβαίνεις, κάποιες όχι. Το σίγουρο είναι πως αν αφήσεις την παρουσία τους να υπάρξει χωρίς πίεση, θα δεις κάτι ουσιαστικό: τίποτα που κρατιέται με φόβο, πίεση ή επίθεση δεν μένει· μόνο ό,τι μένει από επιλογή μπορεί να είναι αληθινό. Για να σε αγαπούν, δεν χρειάζεται να σε φοβούνται.