Παράξενο πράγμα οι θέσεις. Σπάνια μένουν κενές μέχρι να αποφασίσουμε αν μας χωρούν. Συνήθως μας περιμένουν έτοιμες, στρωμένες με τις ανάγκες των άλλων. Άλλος με θέλει πιο κοντά, άλλος πιο μακριά, άλλος διαθέσιμο μόνο όταν με χρειάζεται. Άλλος θέλει να θυμάμαι όσα εκείνος ξεχνά και να ξεχνώ όσα εκείνος δεν θέλει να θυμάται. Κι αν δεν καθίσω ακριβώς εκεί, η μετακίνησή μου μοιάζει ξαφνικά με προσβολή.

Στην αρχή προσπαθώ να διορθώσω την εικόνα. Μετακινώ λίγο τις λέξεις, αφαιρώ όσα δεν είπα, επιστρέφω όσα δεν μου ανήκουν. Ξεχωρίζω τις πράξεις μου από τις ερμηνείες τους και τις επιθυμίες των άλλων από τις υποσχέσεις μου. Νομίζω πως, αν τα βάλω όλα στη σωστή σειρά, το χάσμα θα κλείσει. Μα η εξήγηση έχει μια παράξενη πείνα: όσο την ταΐζω, τόσο μεγαλώνει. Κάθε απάντηση ανοίγει μια καινούργια ερώτηση και κάθε διευκρίνιση γίνεται απόδειξη ότι χρωστάω ακόμη μία.

Έτσι περνάει ο χρόνος. Όχι ζώντας, αλλά διορθώνοντας τα πρακτικά μιας συζήτησης που δεν έγινε ποτέ. Απολογούμαι για πόρτες που δεν άνοιξα, για υποσχέσεις που δεν έδωσα, για αποστάσεις που μέτρησαν άλλοι με τη δική τους μεζούρα. Εξηγώ πως η σιωπή μου δεν σημαίνει αυτό, πως η παρουσία μου δεν υποσχέθηκε εκείνο, πως το «μπορώ» δεν σήμαινε «πάντα» και πως το «θέλω» δεν σήμαινε «με κάθε κόστος». Μέχρι που ξεχνώ ότι η ζωή δεν είναι δικαστήριο και η αλήθεια δεν χρειάζεται κάθε φορά έναν κατηγορούμενο για να υπάρξει.

Κάποτε πίστευα πως οι άνθρωποι αδικούν μόνο ό,τι δεν καταλαβαίνουν. Τώρα ξέρω ότι μερικές φορές δεν καταλαβαίνουν επειδή η παρανόηση τους εξυπηρετεί. Είναι πιο εύκολο να με τοποθετούν στη θέση που έχουν ετοιμάσει παρά να παραδεχτούν ότι στέκομαι αλλού. Πιο εύκολο να θεωρούν την άρνησή μου αλλαγή, την κούρασή μου αδιαφορία και το όριό μου επίθεση. Έτσι δεν χρειάζεται να μετακινήσουν τίποτα από τον δικό τους κόσμο. Αρκεί να περιμένουν από μένα να επιστρέψω στον ρόλο μου.

Μόνο που δεν είμαι ρόλος. Δεν είμαι μια σταθερή παρουσία στο βάθος της ζωής κάποιου άλλου, ούτε μια απάντηση που περιμένει υπομονετικά την κατάλληλη ερώτηση. Έχω τη δική μου κίνηση, τις δικές μου σχέσεις, τις δικές μου απώλειες, πράγματα που αλλάζουν ακόμη κι όταν κανείς δεν τα κοιτάζει. Το γεγονός ότι κάποιος δεν τα είδε δεν σημαίνει ότι δεν συνέβησαν. Το κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους δεν μένει άδειο· γεμίζει ζωή, ακόμη κι όταν ο ένας επιμένει να θυμάται τον άλλον όπως τον άφησε.

Έχω χάσει αρκετό χρόνο προσπαθώντας να φανώ καθαρά μέσα σε βλέμματα που είχαν ήδη αποφασίσει τι θα δουν. Κι αυτή ίσως είναι η πιο ύπουλη απαίτηση: να σπαταλώ τη ζωή μου αποδεικνύοντας ότι τη ζω διαφορετικά απ’ όσο με φαντάστηκαν. Να στέκομαι διαρκώς μπροστά σε μια ξένη εικόνα μου και να ζητώ να μου επιστραφεί το πρόσωπό μου.

Κάποια πράγματα, όμως, δεν λύνονται με περισσότερα λόγια. Τα πολλά λόγια καμιά φορά δεν φωτίζουν· απλώς κρατούν ζωντανό ένα λάθος. Και η σιωπή δεν είναι πάντοτε αδυναμία ή φυγή. Μπορεί να είναι η στιγμή που αρνούμαι να δώσω άλλη ζωή σε κάτι που δεν είναι δικό μου. Η στιγμή που σταματώ να διαπραγματεύομαι το δικαίωμά μου να υπάρχω έξω από την ιστορία που έγραψαν για μένα.

Γι’ αυτό αφήνω πια την ξένη εκδοχή μου να κάθεται μόνη της. Δεν τη διώχνω, δεν τη διορθώνω, δεν τη δικαιολογώ. Όποιος τη χρειάζεται μπορεί να συνεχίσει να της μιλά. Εγώ δεν κάθομαι πια δίπλα της για να εξηγώ τις διαφορές μας.

Βρίσκω τη θέση μου αλλού. Εκεί όπου δεν χρειάζεται να μικρύνω για να χωρέσω, ούτε να απολογηθώ επειδή μετακινήθηκα. Εκεί όπου η παρουσία μου δεν θεωρείται χρέος και η απουσία μου έγκλημα. Κι αν κάποιος θελήσει πραγματικά να με βρει, θα πρέπει να αφήσει πίσω του τη θέση που μου φύλαξε και να έρθει μέχρι εκεί όπου πράγματι βρίσκομαι.