Η προσευχή μου δεν ζητά μιαν άλλη ζωή. Προσδοκά την έκπληξη σε αυτή που ζω.

Δεν λαχταρώ έναν δρόμο χωρίς ανηφόρες ούτε μια μοίρα φτιαγμένη στα μέτρα μου. Μονάχα να μη σκορπίσω περπατώντας. Να μπορώ, μέσα σε όσα αλλάζουν, να αναγνωρίζω ακόμη τον εαυτό μου. Να μη μικραίνω για να χωρέσω, να μη χάνομαι ακολουθώντας δρόμους που δεν διάλεξα. Κι όπου δρόμος δεν υπάρχει, να βρίσκω το θάρρος να ανοίγω τον δικό μου.

Χρειάζομαι να υπάρχει πάντα κάτι μπροστά μου. Όχι μια υπόσχεση πως όλα θα πάνε καλά, αλλά κάτι που να αξίζει τον κόπο ακόμη κι όταν δεν πάνε. Κάτι δυνατότερο από την κούρασή μου, που να με σηκώνει όταν η συνήθεια βαραίνει πάνω μου. Γιατί δεν με φοβίζει τόσο η ήττα όσο μια ζωή στην οποία δεν βρέθηκε τίποτε άξιο για να αγωνιστώ.

Χρειάζομαι ακόμη έναν τόπο όπου θα μπορώ να αφήνω όσα κουβαλώ. Μια στιγμή στην οποία δεν θα είναι ανάγκη να είμαι δυνατός, βέβαιος ή έτοιμος. Να μιλώ χωρίς να απολογούμαι και να σωπαίνω χωρίς να κρύβομαι. Κι ό,τι σκοτεινό υπάρχει μέσα μου να συναντά αρκετή τρυφερότητα, όχι για να σβήσει, αλλά για να πάψει να αποφασίζει εκείνο ποιος θα είμαι.

Δεν θέλω να γλιτώσω από το κόστος της ζωής. Θέλω να υπάρχει κάτι για το οποίο θα αξίζει να το πληρώσω. Να μη φυλάξω τις δυνάμεις μου για μια καταλληλότερη στιγμή που μπορεί να μην έρθει ποτέ. Να μην περάσω άθικτος από τον έρωτα, τη δημιουργία, τη χαρά και την απώλεια. Να δώσω τον εαυτό μου εκεί όπου πιστεύω, ακόμη κι αν δεν γνωρίζω από πριν πού θα με βγάλει. Γιατί το μπόι μου δεν θα το ορίσουν όσα μου έτυχαν, αλλά ο τρόπος που στάθηκα απέναντί τους.

Και το πρωί, όταν όλα αρχίζουν πάλι, να μη σηκώνομαι μόνο επειδή πρέπει. Να υπάρχει κάτι που να με καλεί έξω από εμένα, κάτι που να συνάζει τις πράξεις μου και να δίνει βάρος στις ημέρες μου. Όχι ένας μεγάλος προορισμός που θα δικαιώσει κάποτε τα πάντα, αλλά ένας λόγος παρών και ζωντανός. Ένας λόγος που να με κάνει συμμέτοχο στη ζωή μου και όχι απλό διαβάτη της.

Δεν ξέρω αν με ακούει κανείς όταν τα λέω όλα αυτά. Δεν ξέρω αν η προσευχή μου φτάνει κάπου ή αν επιστρέφει πάλι σε μένα. Ίσως όμως να μη χρειάζεται να είμαι βέβαιος πως κάποιος θα απαντήσει. Αρκεί που υπάρχει μέσα μου κάτι που δεν δέχεται να μείνει βουβό. Κάτι που μου θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μονάχα αυτό που μου συμβαίνει, αλλά και η απάντηση που δίνω εγώ σε όσα μου συμβαίνουν.

Αυτό μονάχα αφήνω στην προσευχή μου: όχι να αλλάξει η ζωή για χάρη μου, αλλά να έχω τη δύναμη να αναμετριέμαι μαζί της χωρίς να χάνομαι μέσα της. Να δέχομαι όσα δεν περνούν από το χέρι μου και να δίνω μορφή σε όσα μου παραδίδονται άμορφα. Να μην περιμένω τη ζωή που θέλω, αλλά μέσα σε αυτή που μου δόθηκε, να χαράζω, μέρα τη μέρα, αυτό που θέλω να ζω.