«Αν είν’ η σκέψη σου πριν από σένα, δεν είν’ απόκομμα θεού και γέννα: τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή, σου τηνε πλάσανε οι Δυνατοί»

«Φτωχέ, σου μάραναν κόποι και πόνοι τη θέληση άβουλη, πιωμένη αφιόνι! Αν είν’ ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς».

«Τ’ άσκημα χέρια σου, των όλω αιτία, βαστάνε μάργελη  την Πολιτεία. Βγαίνει απ’ τα χέρια σου κάθ’ αγαθό, του ωραίου περίθετο το χρυσανθό».

«Σφίξε τα χέρια σου, για σένα κράτει τ’ άμοιαστον έργο σου, την Πλάση ακράτη κι όλο ανεβαίνοντας  προς τη Χαρά, μέσα σου θα ’νιωθες αστρών σπορά!»

Κι όπου σε σφάζουνε δεμένον πίσου, να βρόντα άξαφνα σεισμός αβύσσου, χίλια αστροπέλεκα: «Δεν είναι μπρος, είν’ αποπίσω σου κρυφός ο οχτρός!»

(απόσπασμα από "την καμπάνα", από τους "Σκλάβους πολιορκημένους", του Κώστα Βάρναλη)