Αποχαιρετώ όλους με όσους στη ζωή βρέθηκα 

Και ό,τι περιφρόνησα, μίσησα, αγάπησα. 

Αρχίζει μία νέα ζωή για εμένα

 Αποχαιρετώ της χθεσινής μου ημέρας το δέρμα.

 Νέα δεν θέλω να μαθαίνω για εσένα

 Σ’ αποχαιρετώ βαθιά από το μεδούλι των κοκάλων μου μέσα,

 Κι επιτέλους βρίσκομαι πάνω από εμένα

 Την μισητή μου ψυχή αφήνοντας να φύγει μακριά,

 Μοναχός πια στην ερημιά

 Τον εαυτό μου κοιτάζω σαν ξένο αδιάφορα.

 Πανοπλία μου παγωμένη, χαίρε, 

χωρίς εμένα ψωμί και κρασί, χαίρε,

 Της νύχτας όνειρα και πεταλούδες της ημέρας 

Χαίρετε, όλα χωρίς εμένα πια, δεν είμαι μαζί σας! 

Σελίδες βιβλίων άγραφων διαβάζω, 

Την στρογγυλή γλώσσα του στρογγυλού μήλου ακούω, 

Την λευκή λαλιά του λευκού σύννεφου ακούω 

Μα ούτε μία λέξη για εσάς δεν μπορώ να μαζέψω, 

Γιατί ήμουν άχρηστο δοχείο. 

Γιατί με έσπασα δεν ξέρω. 

Την αεικίνητη σφαίρα στο χέρι πια δεν κρατώ 

Κι ούτε ένα λόγο χωρίς μία λέξη δεν θα σας πω. 

Κι όμως κάποτε μ’ έβρισκαν οι λέξεις, 

Οι άνθρωποι, τα ψάρια και τα φύλλα, τα χόρτα κι οι πέτρες. 

 

(Αρσένι Ταρκόφσκι)