«Σήκω, καλή μου σάλπιγγα! και βρόντα χέρι χέρι·
εδώ ’ναι κόρες άβγαλτες κι άπραγοι νέοι και γέροι».

Χαμένη, αλίμονον! κι οκνή τη σάλπιγγα γρικάει·
αλλά πώς φθάνει αντίπερα και την ηχώ ξυπνάει;
Γέλιο στο σκόρπιο στράτευμα τ’ εχθρού γεννοβολιέται,
κι η αναγελάστρα σάλπιγγα μεσουρανίς πετιέται·
κι ελεύθερη, χαρούμενη, γύρου βαρεί και πέρα·
ηχοποντή στον άπειρο και καθαρόν αέρα.
Και τέλος πάντων μακρινή σέρνει λαλιά σαν άστρο,
μίσους λαλιά, τρόμου λαλιά, ρητή κατά το κάστρο.

(από τους "Ελεύθερους πολιορκημένους" του Διονύσιου Σολωμού)