Αδερφέ γερογιάννη,

Τέσσερα σχεδόν ολόκληρα χρόνια, χωρίς καμμίαν εξωτερικήν βοήθειαν, πολεμώμεν τον εχθρόν, μήτε καν και από την λεγομένην μητέρα μας Διοίκησιν. Το έθνος εστοχάσθη να λάβει εξωτερικήν δύναμιν χρημάτων προς βοήθειαν της Ελλάδος. τι το όφελος όμως οπού το πλέον αναγκαίον δεν το εσυλλογίσθη, πρώτον να φροντίση να κάμη κεφαλήν του έθνους δηλ. διοικητάς εναρέτους και στοχασμένους, και όχι κλέπτας, και ασώτους. δεύτερον να μην διωρίζονται παραστάται εκείνοι όσοι δωροδοκούμενοι μεταβάλλονται και εκτελούσι κατά τους σκοπούς του τυραννικού κόμματος, δε λέγω όμως δι' όλους τους παραστάτας, επειδή και το Βουλευτικόν σώμα κατά την θέλησιν του Εκτελεστικού έγινεν εις τρία, το μεν δωροδοκούμενον το δε ανόητον το τρίτον τι το όφελος αν φροντίζη διά την σωτηρίαν της Ελλάδος όπου κατά τον οργανικόν Νόμον αι ψήφοι των πλειόνων υπερισχύσωσι. Έπρεπε να προνοήση όλα τα επακολουθησόμενα κακά από τους τοιούτους παραστάτας και να τους διορίση ένα χαλινόν, όπου κατά τον οργανικόν Νόμον, τον οποίον εσύστησε το έθνος ούτως να ακολουθήσουν και όχι κατά την θέλησίν των. Ο οργανικός Νόμος διορίζη να γίνεται εθνική συνέλευσις και να δίδεται ο λογαριασμός τον καθέκαστον χρόνον. αυτοί διά τα κακά τους τέλη και διά να φάγουν τα δάνεια, και διά να αφαντάσθησαν να βασιλεύσουσι, δεν ηθέλησαν κατά την ζήτησιν του λαού, να κάμουν συνεύλεσιν και να δώσουν τον λογαριασμόν, παρά εσύκωσαν άρματα εναντίον των προκρίτων της Ελλάδος και του λαού και έκαμαν το έθνος να έλθη εις αυτήν την αθλίαν κατάστασιν, στοχαζόμενοι ότι αφού κρημνίσουν εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι εσύκωσαν τα άρματα, και με την αξιότητά τους εδούλευσαν το έθνος χωρίς να λάβουν τελείως ούτε μισθούς των στρατευμάτων τους, και οι οποίοι ημπορούν να τους ζητήσουν λογαριασμό, έπειτα θέλει μείνει ο απλούς λαός εις την εξουσίαν τους, διά να τον τυραννούν όπως αυτοί θέλουν.

διά τούτο φίλε και διά άλλα πολλά αίτια οπού δε σε βαρύνω με την πολυλογίαν μου και διά τας επιβουλάς της ζωής μου, οπού πολλάκις εμπράκτως το έδειξαν, όχι εις εμέ μόνον παρά και εις πολλούς άλλους καλλύτερούς μου και δευτέρας σκάλας ομοίους μου, βιάζωμαι να αναχωρήσω διά την ασφάλειαν της ζωής μου. αν το έθνος όμως ξυπνήση από τον λίθαργον και έλθη εις τον εαυτόν του, και προκαταλάβη την σφοδράν ορμήν του εχθρού και τας δολεράς υποσχέσεις του τυραννικού κόμματος και εγώ πάλιν τους χρειασθώ, τότε ημπορεί να με εύρη, και πάλιν όχι κανένας άλλος παρά εσύ μόνον. παρακαλώ διαβάζοντας το γράμμα μου παρρησίασέ το εις το Βουλευτικόν σώμα, ή αν δεν σου είναι κανέν εμπόδιον, αν αγαπάς κάμμεν καμμίαν απόκρισιν εις εμένα.