Δεν είναι εύκολο να κοιτάς τον εαυτό σου καθαρά και να παραδέχεσαι τα λάθη σου. Κάθε φορά που έκανα πίσω, κάθε φορά που φοβόμουν, κάθε φορά που άφηνα το παρελθόν να με κυριεύει, ένιωθα πως χάνω λίγο περισσότερο από τον εαυτό μου. Αλλά τώρα, καταλαβαίνω ότι η ζωή δεν είναι μόνο αποτυχίες ή αδυναμίες. Είναι κομμάτια που με δίδαξαν, που με έκαναν πιο συνειδητό, πιο ευαίσθητο, πιο ζωντανό. Ίσως η μεγαλύτερη μεταμόρφωση δεν είναι να γίνω κάποιος άλλος, αλλά να αγκαλιάσω όλα όσα ήμουν και να τα αφήσω με αγάπη, χωρίς βάρος.

Τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να αφήσω πίσω όσα κομμάτια μου δεν με εξυπηρετούν πια – τις αμφιβολίες που μού τρώγανε τη σιγουριά, τις ανασφάλειες που με κρατούσαν καθηλωμένο, τα πισωγυρίσματα που με βασάνιζαν με τη μεταμέλεια. Κάθε φόβος που κρατούσα για να μην πληγώσω ή να μην πληγωθώ, κάθε λέξη που έμεινε ανείπωτη, μοιάζει τώρα με σκιά που αργά-αργά εξαφανίζεται. Υπάρχει μια περίεργη ελευθερία στο να αφήνεις πίσω όσα κάποτε νόμιζες ότι σε προστάτευαν, αλλά στην πραγματικότητα σε κρατούσαν φυλακισμένο.

Νιώθω το δέρμα μου να τεντώνει, σαν να ανοίγει χώρος για κάτι που δεν ξέρω ακριβώς τι θα είναι, αλλά ξέρω ότι θα είναι δικό μου. Η κάθε ανάσα κουβαλά τον ήχο της δικής μου αλήθειας, των δικών μου επιλογών, και της φωνής μου που μαθαίνει να μιλά χωρίς φόβο. Υπάρχει ένα βάθος στις σκέψεις μου που πριν δεν υπήρχε, μια υπομονή που με αφήνει να παρατηρώ τα πράγματα όπως είναι, χωρίς να τρέχω, χωρίς να κρίνω, χωρίς να ζητάω επιβεβαίωση.

Και για τους άλλους… διαπιστώνω τώρα κάτι που δεν είχα καταλάβει ποτέ πριν: δεν χρειάζεται να ζω για να τους υπηρετώ ή να χτίζω γύρω τους τη ζωή μου σαν να είναι δική τους. Μπορώ να τους καταλαβαίνω, να μην τους πληγώνω, να αναγνωρίζω τα λάθη μου και ταυτόχρονα να αφήνω χώρο για να με πλησιάσουν χωρίς φόβο. Σιγά-σιγά ανακαλύπτω μια καινούργια πραγματικότητα, όπου η κατανόηση και η εγγύτητα δεν απαιτούν θυσίες που με αδειάζουν, αλλά χτίζουν κάτι αληθινό και σταθερό. Ποτέ δεν το είχα καταλάβει έτσι, ποτέ δεν πίστευα ότι η κατανόηση μπορεί να υπάρξει χωρίς να χάνω τον εαυτό μου – κι όμως υπάρχει, και είναι απελευθερωτική.

Υπάρχει μια σιωπή που δεν φοβάμαι πια. Μια σιωπή που με αφήνει να ακούσω ποιος πραγματικά είμαι, ποιοι φόβοι με κρατούσαν δέσμιο και τι χρειάζεται να αφήσω πίσω μου από εδώ και πέρα. Αισθάνομαι τα κομμάτια μου να ανασυντάσσονται, να συνθέτουν ένα σώμα και μια ψυχή που δεν έχουν ανάγκη να είναι τέλεια για τους άλλους. Υπάρχει μόνο η ανάγκη να είμαι αληθινός με τον ίδιο μου τον εαυτό, να ζω με ευθύνη για τη ζωή μου, να μην αφήνω τα πισωγυρίσματα να με κρατούν πίσω.

Παλιότερα ήταν ο φόβος μου που υποσχόταν. Τώρα νιώθω ότι οι υποσχέσεις μου ανθίζουν ανάμεσα στο καινούργιο μου εγώ, και τις βλέπω σιγά σιγά να περιμένουν.