Πώς μιλάς.
Πώς ντύνεσαι.
Πώς κοιτάζεις.
Πότε γυρίζεις.
Πού πηγαίνεις.
Με ποιον γελάς.
Πόσο δυνατά γελάς.
Πόσο καθαρά λες όχι.

Να μη δίνεις δικαιώματα.
Να μη δημιουργείς εντυπώσεις.
Να μη θυμώνεις πολύ.
Να μη φοβάσαι πολύ.
Να μην είσαι ψυχρή.
Να μην είσαι διαθέσιμη.
Να μην προκαλείς.
Να μην προσβάλλεις.

Να ξέρεις πότε πρέπει να μιλήσεις.
Να ξέρεις πότε πρέπει να σωπάσεις.
Να ξέρεις πότε πρέπει να φύγεις.
Να έχεις ήδη φύγει πριν γίνει επικίνδυνο.
Να έχεις καταλάβει πως ήταν επικίνδυνο προτού γίνει επικίνδυνο.

Και όταν δεν τα καταφέρεις, θα σε ρωτήσουν γιατί έμεινες.

Γιατί γύρισες.
Γιατί τον πίστεψες.
Γιατί δεν μίλησες.
Γιατί μίλησες τόσο αργά.
Γιατί δεν πρόσεξες.
Γιατί δεν κατάλαβες.
Γιατί δεν σώθηκες.

Δεν θα τον ρωτήσουν γιατί πίστεψε πως του ανήκες.

Θα πουν πως σε ζήλευε.
Πως σε αγαπούσε.
Πως δεν άντεξε.
Πως θόλωσε.
Πως έχασε τον έλεγχο.

Μα δεν έχασε τον έλεγχο.

Τον διεκδίκησε.

Τον έλεγχο του σώματός σου.
Τον έλεγχο του χρόνου σου.
Τον έλεγχο της φωνής σου.
Τον έλεγχο της εξόδου σου.
Τον έλεγχο της ζωής σου.

Και όταν είπες «η ζωή μου είναι δική μου», άκουσε «δεν είμαι πια δική σου».

Στον κόσμο των αρσενικών αυτό αρκεί καμιά φορά για να πεθάνεις.

Όχι από αγάπη.
Όχι από πάθος.
Όχι από μια κακιά στιγμή.

Από ιδιοκτησία.

Άλλωστε, ό,τι δεν υπακούει πρέπει να τιμωρείται.
Ό,τι φεύγει πρέπει να επιστρέφει.
Ό,τι αρνείται πρέπει να σπάει.
Κι αν δεν φοβάσαι αρκετά, πρέπει να μάθεις να φοβάσαι.

Και πρέπει να μάθεις να φοβάσαι σωστά.

Να φοβάσαι χωρίς να υπερβάλλεις.
Να φοβάσαι χωρίς να ενοχλείς.
Να φοβάσαι χωρίς να κατηγορείς.
Να φοβάσαι χωρίς να καταστρέφεις τη ζωή εκείνου που καταστρέφει τη δική σου.

Να αποδεικνύεις την απειλή πριν πραγματοποιηθεί.
Να αποδεικνύεις τη βία πριν αφήσει σημάδια.
Να αποδεικνύεις ότι κινδυνεύεις, χωρίς να κινδυνεύσεις τόσο ώστε να μη μείνεις ζωντανή.

Και όταν πια δεν μπορείς να μιλήσεις, θα μιλήσουν όλοι για σένα.

Θα πουν ότι υπήρχαν σημάδια.
Ότι έπρεπε να είχε γίνει κάτι.
Ότι κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί.
Ότι τέτοια πράγματα δεν πρέπει να ξανασυμβούν.

Θα γράψουν το όνομά σου.
Θα ανεβάσουν τη φωτογραφία σου.
Θα θυμώσουν για λίγες ημέρες.
Θα αναρωτηθούν πώς φτάσαμε ως εδώ.

Και ύστερα θα ξεχάσουν.

Μέχρι την επόμενη.

Μέχρι να χρειαστεί πάλι να εξηγήσεις γιατί φοβάσαι.

Μέχρι να χρειαστεί πάλι μια νεκρή για να θεωρηθεί αληθινός ο φόβος μιας ζωντανής.

Στον κόσμο των αρσενικών πρέπει να είσαι αρσενικό.

Να μη φοβάσαι.
Να μη λυγίζεις.
Να μη ζητάς.
Να μη χάνεις.
Να μη συγχωρείς.
Να μη φεύγει κανείς από κοντά σου χωρίς την άδειά σου.

Να κερδίζεις.
Να επιβάλλεσαι.
Να αντέχεις.
Να χτυπάς πρώτος.
Να μιλάς πιο δυνατά.
Να γελάς όταν πονάς.
Να κάνεις τον πόνο σου θυμό και τον θυμό σου δικαίωμα.

Δεν αρκεί να γεννηθείς.

Πρέπει κάθε μέρα να αποδεικνύεις πως δεν είσαι αδύναμος.

Πως δεν είσαι ευάλωτος.
Πως δεν είσαι διαφορετικός.
Πως δεν είσαι εκείνος που φοβάται.
Εκείνος που χάνει.
Εκείνος που υποχωρεί.
Εκείνος που συγχωρεί.
Εκείνος που δέχεται το όχι.
Εκείνος που μένει χωρίς να εξουσιάζει.

Αν κλάψεις, θα γελάσουν.
Αν φοβηθείς, θα σε αφήσουν μόνο.
Αν δεν θέλεις να χτυπήσεις, θα σε μάθουν να ντρέπεσαι.
Αν αγαπάς τρυφερά, θα πρέπει να κρύψεις τα χέρια σου.
Αν δεν θέλεις να γίνεις αφεντικό, θα πρέπει να αποδείξεις πως δεν είσαι λίγος.

Αν δεν ανταγωνίζεσαι, είσαι ύποπτος.
Αν δεν κατακτάς, είσαι αποτυχημένος.
Αν υποχωρείς, δεν είσαι αρκετός.
Αν ζητάς βοήθεια, δεν αντέχεις.
Αν υπερασπίζεσαι τον πιο αδύναμο, γίνεσαι κι εσύ αδύναμος.
Αν αρνηθείς την αγέλη, γίνεσαι ο επόμενος στόχος της.

Πρέπει να γελάσεις με το αστείο.

Να μη χαλάσεις την παρέα.
Να μην πεις πως αυτό δεν είναι αστείο.
Να μην πεις πως αυτό είναι βία.
Να μην πεις στον φίλο σου να σταματήσει.
Να μην κοιτάξεις κατάματα τον φόβο που προκάλεσε και παραδεχτείς πως τον αναγνωρίζεις.

Πρέπει να κρατήσεις τη θέση σου.

Ανάμεσα σε εκείνους που μιλούν για σώματα.
Ανάμεσα σε εκείνους που μετρούν κατακτήσεις.
Ανάμεσα σε εκείνους που βαφτίζουν την ταπείνωση χιούμορ.
Την παρακολούθηση ενδιαφέρον.
Την απειλή πάθος.
Την κατοχή αγάπη.
Τη σιωπή συναίνεση.

Στον κόσμο των αρσενικών μπορείς να κάνεις και κάτι πιο έξυπνο.

Να μάθεις τις σωστές λέξεις.

Να μιλάς για την πατριαρχία.
Να καταδικάζεις τη βία.
Να γράφεις για τις γυναικοκτονίες.
Να δηλώνεις πως βρίσκεσαι στη σωστή πλευρά.

Να λες «συναίνεση» και να πιέζεις.
Να λες «σεβασμός» και να ακυρώνεις.
Να λες «ελευθερία» και να ελέγχεις.
Να λες «φροντίδα» και να απαιτείς.

Να υπερασπίζεσαι τις γυναίκες όσο δεν στέκονται απέναντί σου.
Να πιστεύεις τον φόβο τους, εκτός όταν αφορά εσένα.
Να αναγνωρίζεις τη βία παντού, εκτός από τον τρόπο που θυμώνεις, που τιμωρείς, που ζητάς.

Να φωνάζεις για τους δολοφόνους, ώστε να μη μιλήσει κανείς για τις μικρότερες εξουσίες σου.

Για τη φωνή που υψώνεις.
Για τη σιωπή που επιβάλλεις.
Για την ενοχή που μοιράζεις.
Για τα όρια που σέβεσαι μόνο όταν δεν περιορίζουν εσένα.

Να πιστεύεις πως οι σωστές λέξεις ισοσκελίζουν τις πράξεις σου.

Πως μια δημόσια θέση σβήνει μια ιδιωτική συμπεριφορά.
Πως, επειδή ξέρεις να ονομάζεις τη βία, δεν μπορεί να σε αφορά.

Μα η σωστή γλώσσα δεν σε κάνει ακίνδυνο.

Μπορεί απλώς να σε κάνει πιο δύσκολο να αναγνωριστείς.

Να κρατάς την εξουσία και να αποποιείσαι την εικόνα της.
Να κρατάς τα προνόμια και να αρνείσαι την ευθύνη τους.
Να μένεις στον κόσμο των αρσενικών και να μιλάς σαν να τον έχεις εγκαταλείψει.

Κάπου εδώ οι τρεις δρόμοι συναντιούνται.

Ο κόσμος των αρσενικών σκοτώνει γυναίκες.

Και εκπαιδεύει τους θύτες τους, κρυφούς και φανερούς.

Δεν υπάρχει άλλη μοίρα, σε όποια θέση και αν βρίσκεσαι, όσο νομίζεις ότι μπορείς να συνυπάρχεις μαζί του.